در این روز جناب حمزه بن عبدالمطلب عموى پیامبر صلى الله علیه و آله به شهادت رسید. آن حضرت برادر رضاعى پیامبر صلى الله علیه و آله بود چون هر دو بزرگوار از زنى به نام ثویبه شیر خورده بودند.آن حضرت مردى شجاع و با هیبت بود و در این جنگ به دست وحشى و به دستور هند همسر ابوسفیان کشته شد. هند به خاطر کشته شدن پدر و برادر و عمویش در جنگ بدر ابتدا قصد نبش قبر مادر پیامبر را داشت ولى کفار قریش از ترس نبش قبور امواتشان مانع شدند. این بود که او وحشى را با وعده هایى به کشتن پیامبر صلى الله علیه و آله یا على مرتضى و یا حمزه علیهما السلام تحریک کرد. وحشى گفت از کشتن پیامبر صلى الله علیه و آله و پسر عمویش على علیه السلام عاجزم ولى براى کشتن حمزه کمین مى کنم. او در میدان جنگ با نیزه اى بر سینه و یا شکم مبارک آن حضرت زد و آن حضرت را شهید کرد وقتى خبر به هند دادند آن خبیث دستور داد سینه آن حضرت را بشکافد و جگر مبارک آن حضرت را بیرون آورد وقتى خواست به جگر حمزه دندان بزند دندانهاى نحسش کارگر نشد همچنین هند با خنجرى گوشها بینى و ... آن حضرت را جدا کرد و به گردن انداخت.پیامبر صلى الله علیه و آله سلم هنگامى که حمزه را با آن وضع دیدند گریستند و عباى مبارک را روى او کشیدند که خواهرش صفیه او را به آن حال نبیند و فرمودند «یا عم رسول الله و اسد الله و اسد رسوله .. یا فاعل الخیرات کاشف الکربات ...» امیرالمومنین و فاطمه زهرا علیهما السلام و صفیه و دیگران بر آن حضرت گریستند. پیامبر صلى الله علیه و آله بر بدن مبارک او نماز خوانده و او را در اُحد دفن نمودند. بعد از چهل سال معاویه خواست نهرى از احد عبور دهد با قبر حضرت حمزه برخورد نمود و سر بیلها به پاى حمزه رسید و فورا خون جارى شد.حضرت رضا علیه السلام به نقل از رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمودند بهترین برادران من على علیه السلام و بهترین عموهاى من حمزه علیه السلام است. ایشان اولین شهیدی بود که در اسلام توسط هند مثله شد(بدنش را تکه تکه کردند) شاید از همین رو باشد که امام صادق بعد از هز نماز هند جگرخوار را لعنت میکردند. ز داغ حضرت حمزه، جهان شد از غم آکنده  /  نبی گریان، علی نالان، بر این سردار رزمنده ولی کف میزند دشمن، به لبهایش بود خنده /  تسلی ده، دل احمد به لعن وحشی و هنده حسین بن سویر و ابی سلمة السراج نقل کرده اند به خدمت امام صادق صلوات الله علیه مشرف می شدیم : سمعنا اباعبدالله علیه السلام و هو یلعن فی دبر کل مکتوبة اربعة من الرجال و اربعا من النساء، التیمی و العدوی و فعلان و معاویه و یسمیهم و فلانة و فلانة و هندا و ام الحکم اخت معاویه. یعنی وقتی به خدمت حضرت صادق مشرف می شدیم میشنیدیم که حضرت بعد از هر نماز واجب 4 مرد و 4 زن را با نام خود آنها لعن میکردند التیمی(عمر) و العدوی(ابابکر) و فعلان(عثمان) و معاویه و فلانه(عایشه) و فلانه (حفصه) و هند و ام الحکم خواهر معاویه. بحار الانوار ج83 ص58. اصول کافی ج3 ص342 تهذیب ج1 ص 227 بحارالانوار، ج15، ص281. بحارالانوار: ج20، ص55. حمزه سیدالشهدا علیه السلام، ص28_29.   عیون اخبار الرضا علیه السلام، ج2، ص61. ریاحین الشریعه، ج4، ص350.